عینک آفتابی در درجه اول از دو دسته مواد اصلی تشکیل شده است: مواد فریم و مواد لنز. انتخاب مواد به طور مستقیم بر راحتی پوشیدن، دوام و عملکرد بصری تأثیر می گذارد.
مواد متداول قاب شامل پلیمرهایی مانند استات و TR90 و همچنین فلزات مختلف است. فریمهای استات یک پالت رنگی غنی و حس ممتازی را ارائه میدهند که آنها را برای طرحهای مد روز ایدهآل میکند، هرچند که نسبتاً سفت و سخت هستند. TR90 یک ماده نایلونی سبک وزن است که به دلیل انعطاف پذیری و مقاومت در برابر ضربه شناخته شده است و آن را برای پوشیدن روزانه و فعالیت های ورزشی مناسب می کند. قاب های فلزی معمولاً از فولاد ضد زنگ، آلیاژهای آلومینیوم یا آلیاژهای تیتانیوم استفاده می کنند. آلیاژهای تیتانیوم، به ویژه، سبک وزن، مقاوم در برابر خوردگی-و ضد حساسیت هستند، و آنها را به انتخابی محبوب برای محصولات متوسط تا-- میسازد.
مواد عدسی عمدتاً شامل رزین (مانند CR-39)، پلی کربنات و شیشه است. لنزهای رزینی انتقال نور خوب و هزینههای متوسطی را ارائه میدهند که آنها را به رایجترین انتخاب تبدیل میکند. لنزهای پلی کربنات سبکتر هستند و در برابر ضربه{5} بسیار مقاوم هستند و برای ورزش یا استفاده کودکان مناسب هستند. لنزهای شیشه ای شفافیت نوری عالی و مقاومت در برابر خراش را ارائه می دهند، اما سنگین تر و مقاوم تر در برابر ضربه هستند که منجر به کاهش تدریجی استفاده از آنها در محصولات مدرن می شود.
علاوه بر مواد پایه، عینکهای آفتابی اغلب از فناوریهای پوششی مختلفی برای بهبود عملکرد استفاده میکنند، مانند محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش، پوششهای ضد انعکاس، پوششهای مقاوم در برابر خراش{{1} و لایههای پلاریزه. این مواد و فرآیندهای تکمیلی با هم کار می کنند تا اطمینان حاصل شود که عینک آفتابی نه تنها نور را مسدود می کند، بلکه یک تجربه بصری واضح تر و ایمن تر را در سناریوهای مختلف استفاده ارائه می دهد.

