عینک آفتابی با فیلتر کردن و تعدیل انتخابی نور از طریق لنزهای خود عمل می کند و در نتیجه میزان نور شدید و اشعه مضر فرابنفش (UV) را که به چشم می رسد کاهش می دهد. عینکهای آفتابی استاندارد معمولاً دارای عدسیهایی هستند که با عوامل جاذب UV یا لایههای رنگی تزریق میشوند. اینها بخشی از اشعه ماوراء بنفش و نور مرئی را جذب می کنند و شدت نور ورودی به چشم را کاهش می دهند و به کاهش خستگی بینایی کمک می کنند.
عینک آفتابی کاربردی با استفاده از لنزهای پلاریزه این فناوری را یک گام جلوتر می برد. این لنزها دارای یک فیلم پلاریزه کننده ویژه هستند که به طور انتخابی تابش خیره کننده افقی-مانند انعکاس در سطوح آب، جاده ها یا شیشه- را مسدود می کند و در عین حال به نور از جهت های خاص اجازه عبور می دهد. این به طور قابل توجهی وضوح و کنتراست بصری را افزایش میدهد و آنها را برای رانندگی و فعالیتهای خارج از منزل مناسب{4}}میکند.
برخی از عینک های آفتابی نیز از پوشش های بازتابنده یا فناوری فتوکرومیک استفاده می کنند. پوششهای انعکاسی شامل اعمال یک لایه اکسید فلزی بر روی سطح لنز برای بازتاب بخشی از نور ورودی است، در حالی که عدسیهای فتوکرومیک از مواد حساس به نور استفاده میکنند که به طور خودکار شدت رنگ خود را در پاسخ به تغییر سطوح UV تنظیم میکنند و یک راهحل همه کاره «همه{-در-یک» ارائه میدهند. در نهایت، عینک آفتابی از طریق مکانیسم هایی مانند جذب، انعکاس و قطبش، شدت و کیفیت نوری که به چشم می رسد را مدیریت می کند.
